پالین کیل؛ منتقد بزرگ سینما که الهام بخش تارانتینو بود، کیست؟ - مجله 1000 جزیره

او در طول دوران حرفه ای خود برای چندین نشریه قلم زد؛ از جمله مجله نیویورکر که توانست آن جا به یکی از تاثیرگذارترین نویسندگان مجله تبدیل گردد. نقدهای او به عمق نگاه و تیزبینی مشهور بود و او بی پروا کارگردانان و فیلم های بزرگ و جاافتاده را به چالش می کشید و بی رحمانه نقد می کرد. در این مقاله، زندگی و آثار پالین کیل را آنالیز می کنیم و به سهم او در پیشرفت حوزه نقد فیلم می پردازیم.

اخیرا برآورد های چند منبع خبری مبنی بر این که فیلم آخر کوئنتین تارانتینو به نام منتقد فیلم داستان زندگی کیل یا شخصیتی شبیه به او را در هالیوود دهه 1970 دنبال می نماید شنیده می گردد و این بحث ها باز هم نام پالین کیل را در جمع دوست داران سینما بر زبان انداخته است. اما پالین کیل کیست؟ چرا او در تاریخ سینما و سیر تکاملی آن اهمیت دارد؟ در این مقاله به به این موضوع می پردازیم.

پالین کیل که بود؟

پالین کیل (1919-2001) منتقد فیلم برجسته آمریکایی بود که به خاطر نقدهای پرشور و اغلب جنجالی اش شناخته می گردد. او کار خود را با نوشتن برای چند نشریه کوچک شروع کرد و به عنوان نویسنده مستقل فعالیت داشت. پایان کیل پیروز شد در سال 1968 به عنوان منتقد ثابت در نیویورکر استخدام گردد و تا زمان بازنشستگی اش در سال 1991 در این نشریه فعالیت می کرد.

وجه تمایز کیل نسبت به سایر منتقدان معاصر خودش نثر زنده و پرانرژی او بود. کیل بعلاوه جسورانه دیدگاه های سنتی و رایج منتقدان دیگر به چالش می کشید. او در همان حال که در طول زندگی حرفه ای خود از فیلم سازان جوان و نوآوری مانند مارتین اسکورسیزی، برایان دی پالما و رابرت آلتمن حمایت کرد، چهره های تثبیت شده ای چون آلفرد هیچکاک و جان فورد را به باد انتقاد گرفت.

نقدهای کیل اغلب بسیار شخصی و آمیخته با نظرات و احساسات خودش بود. همین ویژگی کارهای او دستاویزی شد که بعضی منتقدان او را به سوگیری یا رفتار غیرحرفه ای متهم نمایند. با این حال، تاثیر شگرفی که نوشته های کیل بر نحوه بحث و ارزیابی فیلم ها در ایالات متحده گذاشت را نمی توان منکر شد. او همچنان چهره ای قابل احترام در دنیای نقد فیلم به شمار می رود.

اگر می خواهید بیشتر درباره او بدانید، پیشنهاد می کنم مستند آنچه او گفت: هنر پالین کیل (What She Said: The Art of Pauline Kael) را دیدن کنید.

معروف ترین نقدهای سینمایی پالین کیل

کیل به عنوان منتقد فیلم نگاه و درک بی نظیری داشت. او هر بار که به دیدنی فیلمی می نشست کاملا با آن همراه می شد، خودش را به فیلم می سپرد و اگر احساس می کرد فیلم به مخاطب احترام می گذارد، او نیز با احترام با آن روبرو میشد. احتمالا یکی از دلایلی که فیلم سازان مولف آمریکایی (که امروز آن ها را دوست داریم، ستایش می کنیم و نحوه کارشان را آموزش می دهیم) توانستند به عنوان عاشقان پرشور و ساختارشکن سینما در هالیوود نامی برای خود دست وپا نمایند کیل بود. او راه کسانی که می خواستند صرفا هنر والا و عامه پسند را خلق نمایند، هموار کرد.

گزیده ای از معروف ترین نقدهای کیل برای درک بهتر تاثیر او بر سینما:

بانی و کلاید (Bonnie and Clyde): مخاطب با فیلم زندگی می نماید. تجربه ما هنگام دیدنی آن، به نوعی با واکنش ما به فیلم های دوران کودکی مان پیوند دارد؛ با همان شیوه ای که عاشق فیلم ها می شدیم و حس می کردیم متعلق به خود ما هستند. نه هنری که در طول سال ها یاد گرفتیم تحسینش کنیم، بلکه به سادگی و در همان لحظه، مال خود ما بود.

آخرین تانگو در پاریس (Last Tango in Paris): بالاخره تحول بزرگ در سینما رخ داد. فیلم های تجاری تا پیش از این فقط رابطه مکانیکی ارائه می دادند؛ رابطه به عنوان یک محرک جسمی، اما بدون هیچ گونه شور و اشتیاق یا خشونت عاطفی.

نشویل (Nashville): آیا چیزی به نام ضیافت پرشور برای عاشقان سینما وجود دارد، یعنی ضیافتی بدون افراط؟ هنگام دیدنی فیلم نو و نزدیک به سه ساعته رابرت آلتمن یعنی نشویل، شما مست تصاویر نمی شوید، فیلم شما را مقهور خود نمی نماید، فیلم شما را سرخوش می نماید. من هرگز پیش از این فیلمی را ندیده بودم که این گونه دوستش داشته باشم؛ روی صندلی نشسته بودم و با خوشحالی کامل به پرده لبخند می زدم. این یک اوج احساسی ناب است که با تمام شدن فیلم فروکش نمی نماید، بلکه آن را با خود به خانه می برید.

چیزی وحشی (Something Wild): این کمدی فقط درباره یک قهرمان زن بی قید و شورشی و یک مرد مغرور نیست؛ درباره عبور از مرزها است. درباره سرخوشی از رفتارهای آنارشیستی و قانون شکنانه و سپس روبه رو شدن با جنایت کاری بی رحم و سادیسمی. این فیلم واقعا یک کمدی پرهیاهو و عجیب است؛ ساختارها را می شکند و به یک فیلم هیجان انگیز ترسناک و کمدی تبدیل می گردد.

چرا کوئنتین تارانتینو به پالین کیل علاقه مند است؟

کوئنتین تارانتینو به عنوان یکی از طرف داران بزرگ پالین کیل شناخته می گردد و در بسیاری موارد از او به عنوان یکی از بزرگ ترین الگوهای خود در فیلم سازی یاد نموده است. تارانتینو گفته که به طور ویژه مجذوب سبک نگارش پرانرژی و شخصی کیل است، سبکی که او احساس می نماید بازتاب دهنده رویکرد خودش در فیلم سازی است.

تارانتینو در مصاحبه هایش بارها گفته در دوران جوانی و زمان دانشجویی چگونه نقدهای کیل را با ولع می بلعیده و از تمایل او برای ایستادن در برابر نظرات منتقدان بزرگ و حمایت از فیلم هایی که دیگر منتقدان نادیده می گرفتند یا رد می کردند، الهام گرفته است. او بعلاوه شکل گیری درک خود از سینما به عنوان یک شکل هنری (که می تواند هم زمان از نظر فکری محرک و از نظر احساسی هیجان انگیز باشد) را مدیون کیل می داند.

بر اساس گزارش های متعدد، ممکن است کیل محور اصلی فیلم آخر تارانتینو یعنی منتقد فیلم باشد.

جمع بندی دوران حرفه ای پالین کیل

پالین کیل استعدادی منحصربه فرد بود که تاثیرش بر دنیای نقد فیلم هنوز هم حس می گردد. ویژگی شاخص نوشته های او جسارت، اشتیاق و باور تزلزل ناپذیرش به قدرت فیلم ها در متاثر کردن، به چالش کشیدن و سرگرم کردن ما بود.

تمایل کیل به روبروه با فیلم ها در یک سطح شخصی و حمایت از آثاری که دیگر منتقدان رد می کردند، به شکل گیری نوع نوی از نقد فیلم یاری کرد؛ نقدی که فیلم ها را هم به عنوان یک هنر و هم به عنوان یک تفریح عامه پسند ارج می نهاد.

اگرچه کیل منتقدانی داشت، اما میراث او به عنوان یک نویسنده و متفکر، هنوز بخش زنده و پویایی از تاریخ سینما است. با ادامه همراهی با نوشته ها و اندیشه های او، می توانیم درک خود را از فیلم ها و نحوه شکل دادن و انعکاس فرهنگ مان عمیق تر کنیم. به این ترتیب، میراث کیل به عنوان یادآوری از قدرت دگرگون نماینده فیلم و اهمیت ماندگار یک نقد بزرگ، زنده می ماند.

منبع: No Film School